Manifest

Ruch „Wzajemna gwarancja” 

Czy jesteśmy naiwni? – Absolutnie nie.

Jesteśmy świadomi, że potrzebujemy czasu, aby osiągnąć jedność, do której dążymy. Ale też rozumiemy, że musimy zacząć działać.

Dlatego został założony ruch „Wzajemna gwarancja” – ruch społeczny, apolityczny, otwarty dla wszystkich.

Kryzys

Wśród specjalistów nie budzi już wątpliwości fakt zaostrzenia globalnego kryzysu. Istnieje wiele dowodów na to, że termin „globalizacja” oznacza znacznie więcej, niż tylko interakcja pomiędzy rynkami papierów wartościowych na całym świecie. Jesteśmy „globalni” nie tylko pod względem finansowym, ale także w sensie społecznym i emocjonalnym. Nasz wzajemny wpływ emocjonalny jest tak silny, że jest w stanie wywołać łańcuch niepokojów i zamieszek społecznych w różnych krajach, przenosząc się z jednego gorącego punktu do następnego poprzez światowe sieci społeczne. W ciągu kilku miesięcy „epidemia” protestów społecznych dotknęła ,,efektem domina”Egipt, Syrię, Libię, Hiszpanię, Wielką Brytanię, Chile, Grecję, Izrael. Lista krajów, w których wybuchły zamieszki lub grożą wybuchem, stale rośnie. Obecnie, w 2012 roku, świat stoi u progu dramatycznych wydarzeń. Zbliża się nowa fala światowego kryzysu gospodarczego, a wraz z nią nadchodzi mnóstwo innych problemów na skale globalną.  Nie pomogło wstrzyknięcie trylionów dolarów w światową gospodarkę w celu złagodzenia kryzysu. Europa przeżywa ogromne trudności, gospodarka Ameryki pęka w szwach. Bezrobocie gwałtownie wzrosło, masy wychodzą na ulice, a fala protestów ogarnia cały świat. Nie jesteśmy w stanie dotrzeć do głębi stojących przed nami problemów. Najlepsi specjaliści z całego świata uznają swoją bezradność. Jednocześnie jesteśmy coraz bardziej świadomi tego, jak bardzo powiązani są ludzie ze sobą nie tylko w poszczególnych krajach, ale także na całym świecie. Przed nami otworzyła się zupełnie nowa rzeczywistość.  Jej nazwa – globalny integralny świat.

                                              

XXI wiek globalizacji

Ze względu na społeczne, polityczne i ekonomiczne aspekty świat w XXI wieku nie bez powodu nazywany jest „globalną wioską”. Jakościowo nowe, globalne stosunki nie pozwalają nam więcej kierować się wartościami własnych ambicji i pogardą w stosunku do innych. Te wartości mogły być przydatne w starym, indywidualistycznym, egocentrycznym świecie. Jednak ludzkość stała się jedną integralną całością i teraz nasze stosunki podlegają tym samym zasadom, które funkcjonują w każdym integralnym systemie natury. Ciało ludzkie jest przykładem takiego systemu. Zdrowie naszego ciała utrzymuje się dzięki homeostazie – harmonii i współpracy między wszystkimi komórkami i narządami. Wszystkie one biorą tylko to co konieczne dla ich istnienia i nieustannie działają na rzecz wspólnego dobra całego organizmu. Właśnie zdrowie organizmu jako całości zapewnia zdrowie i dobrobyt każdej jego komórki.

Człowiek i środowisko

Źródło naszych problemów tkwi w tym, że oddzielamy siebie od natury, uważając, że wszystko co istnieje dzieli się na „człowiek” i „środowisko”. Ten błędny pogląd na naturę spowodował, że traktujemy otoczenie jako dodatek do człowieka. Dlatego też powinniśmy nasze programy edukacyjne pt. „Ochrona środowiska” wymienić na programy wychowawcze pt. „Człowiek jako integralna część natury”. Rzecz nie w tym, aby oczyścić naturę, czy przywrócić równowagę w ekosystemie, lecz stworzyć jednolity system, w którym wszystko stanowi „jedną naturę”, a nie „człowieka i naturę”. Musimy od systemów żywych przejąć schematy organizacji życia jako całości. Traktując siebie egoistycznie w przeciwieństwie do integralnego świata, wchodzimy w konflikt z prawami natury, podobnie jak komórki organizmu, które wykorzystują substancje odżywcze tylko dla własnych potrzeb. Na poziomie fizjologicznym w efekcie takiego zachowania komórek rodzi się nowotwór. W skali ludzkości rezultat przejawia się w wieloaspektowym kryzysie globalnym.

 Korzeń problemu

Wiele osób uświadamia sobie, że źródłem wszystkich naszych problemów jest odosobnienie, obcość między nami, obojętność wobec siebie nawzajem. Przy obecnych relacjach w społeczeństwie sprawiedliwość dla jednej osoby zawsze prowadzi do niesprawiedliwości dla innej. Bez poczucia, że wszyscy jesteśmy jedną rodziną, każda decyzja społeczna skazana jest na niepowodzenie. Musimy nauczyć się uwzględniać interesy całego społeczeństwa. Potrzebujemy nowego socjalnego myślenia.

Nowe myślenie

Nowe myślenie musi sprzyjać powstaniu sprawiedliwego społeczeństwa. Powinno ono zapewnić sprawiedliwy stosunek społeczeństwa dla każdego bez wyjątku. Wtedy ludzie będą chcieli uczestniczyć we wspólnym rozwoju, a społeczeństwo będzie zainteresowane wzrastaniem potencjału każdego człowieka, bo jednocześnie zwiększy to potencjał całego społeczeństwa.

Rozwiązanie

Zasada wzajemnej gwarancji – to uświadomienie sobie faktu, że pomyślność każdego z nas i pomyślność społeczeństwa jako całości jest tą samą wartością. Wzajemna gwarancja jest drogą do nowego społecznego myślenia.

 Jesteśmy częścią jednej całości

Oczywistym dzisiaj jest fakt, że świat się zmienił u samych swoich podstaw. Ludzkość stała się globalną społecznością, a to wymaga od nas uznania ważności każdej jej części, bądź to narodu czy jednostki. Jesteśmy świadkami tego, że ludzkość coraz bardziej staje się jak jeden organizm, którego organy wykonują różne funkcje. Przy czym żaden organ nie jest zbędny i idealnie każdy powinien wiernie służyć ciału, jednocześnie otrzymując od niego wszystko co konieczne. W ten sam sposób dla rozwiązania problemów społecznych we wszystkich krajach powinny zostać uwzględnione interesy wszystkich części społeczeństwa. Kluczową zasadą dla wszystkich negocjacji powinny być konkretne, kompleksowe i przejrzyste dyskusje. Poglądy wszystkich stron zasługują na uwagę i szacunek. Ponieważ wielu występuje z żądaniami, strony muszą się liczyć z wymaganiami innych uczestników negocjacji. Rozwiązanie współczesnych problemów bazuje przede wszystkim na zmianie naszego punktu widzenia, odwracając go z siebie na społeczeństwo. Interesy społeczeństwa powinny być na pierwszym miejscu i dopiero po tym własne ego. Tylko w ten sposób będziemy w stanie zapewnić niezawodną korzyść również dla siebie. Z praktycznego punktu widzenia stawia się dwa cele dla rozwiązania współczesnych problemów:

  1. Zapewnić godne życie dla wszystkich członków społeczeństwa.

  2. Podnieść ważność społecznego sposobu myślenia poprzez rozpowszechnianie tej idei za pośrednictwem mediów i internetu, a zwłaszcza przez siecispołeczne.

Pierwszy krok

Wielka międzynarodowa grupa działaczy państwowych, ekonomistów i socjologów powinna opracować plan zbudowania sprawiedliwego i trwałego systemu gospodarczego. Należy zwrócić uwagę na to, że określenie „sprawiedliwy” nie oznacza równy podział funduszy lub zasobów (naturalnych czy ludzkich). Sprawiedliwą uważa się gospodarka, przy której żaden człowiek na Ziemi nie zostaje pokrzywdzony i porzucony na pastwę losu. Na przykład głodujące dziecko w Kenii ma, bez wątpienia, prawo do normalnego odżywiania, dachu nad głową, dobrego wykształcenia i opieki medycznej. Z drugiej strony w Europie, gdzie bezrobocie wśród młodzieży przekracza w niektórych miejscach 40%, studenci i absolwenci wyższych uczelni, mimo że nie głodują, wpadają w rozpacz z powodu braku perspektyw na przyszłość, przez niemożliwość integracji ze społeczeństwem, zakładania rodzin i prowadzenia godnego życia. Chociaż są to różne problemy, jednak równie ważne. W obu przypadkach muszą być rozwiązane przez grupę ekspertów przy okrągłym stole w oparciu o zasadę, którą Paul Krugman, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii, określił w "New York Times" bardzo prosto: „Wszyscy jesteśmy w tej samej łodzi”. Zmiany w sposobie myślenia są konieczne. Ponieważ media ustalają społeczny porządek dzienny, dlatego też powinny one utorować drogę do zniesienia egocentryzmu. Zamiast postawy „Ja, ja, ja”, która była kultywowana w ostatnich dziesięcioleciach, potrzebujemy nowych haseł: „My, my, my”, „Wzajemna pomoc” i „Wzajemne wsparcie”. Jeśli media będą promować korzyści wynikające ze wspólnych interesów i pokazywać szkody, które urządza nam podejście narcystyczne, wówczas zaczniemy w naturalny sposób garnąć się do wzajemnej pomocy i troski zamiast podejrzenia i izolacji. Jeśli reklamy będą propagować ważność troski o bliźniego, to wszyscy zechcemy pomagać sobie nawzajem, tak jak dzisiaj garniemy się do bogactwa i władzy, ponieważ zaszczepia się w nas przez media szacunek do bogatych i wpływowych osobistości.

 Wspólny wkład

Nowe myślenie społeczne zapewni sprawiedliwość w społeczeństwie i współczucie w stosunku do każdego. Dzięki temu wszyscy będą chętnie przyczyniać się do ogólnego rozwoju. Ponadto wiele instytucji regulacyjnych i ograniczających, takich jak policja, wojsko i organy nadzoru finansowego, będą zbędne, albo będą potrzebować mniej środków i sił w porównaniu do tego, ile potrzebują dzisiaj. Te zasoby ludzkie i finansowe będą przeznaczone na poprawę naszego codziennego życia, a nie tylko na utrzymanie jej względnego bezpieczeństwa. W atmosferze, w której popiera się troskę o wspólne dobro, społeczeństwo będzie dążyć do zapewnienia każdemu maksymalnej realizacji swojego własnego potencjału, gdyż będzie on wykorzystany dla dobra wspólnego. W społeczeństwie, w którym panuje wzajemna gwarancja, każdy może przestać troszczyć się o własne podstawowe potrzeby, zwolnić się z troski o siebie. Dlaczego? Ponieważ wszyscy będą troszczyli się o niego, a on będzie się troszczył o nich. Tak jak w rodzinie.

Metoda realizacji tych zmian istnieje. My, założyciele ruchu „Wzajemna gwarancja”, już od kilku lat ją opracowujemy. To nie jest kolejna „reforma”, a realna zmiana koncepcji.

Wzajemna gwarancja w praktyce

Od kilku lat ruch „Wzajemna gwarancja” zaczął stosować metodę globalnej integralnej edukacji i wychowania w praktyce. Dlatego też zostało założone stowarzyszenie „Rośnij w radości”, które ma na celu zapewnić dzieciom i nastolatkom takie środowisko, które wywyższy u nich wartości kolektywizmu, wzajemnego szacunku, troski o innych itd.

Dlaczego wychowanie?

Manifest generic zofran name

Edukacja i wychowanie jest jednym z najbardziej bolesnych problemów naszych czasów. Brak motywacji do nauki, spadekpostępów w nauce, wzrost przemocy w szkołach, niefortunne reformy – oto niekompletna lista objawów, które w tym czy innym stopniu charakterystyczne są dla większości tak zwanych rozwiniętych krajów. Leki używane w leczeniu ADHD, które kaleczą psychikę dziecięcą, przeciążenie wiedzą, a nie nauczanie, lęk przed oceną, narkomania uzupełniają tę smutną listę problemów, które napotykamy w szkole.

Krótki przegląd

Zasady, na których bazuje nowoczesna szkoła, były stworzone w czasie rewolucji przemysłowej, gdy powstała potrzeba w szkoleniu wykwalifikowanych pracowników. A więc system szkolnictwa odzwierciedla bardzo ograniczone spojrzenie na samo pojęcie wychowania. Minęło już dwieście lat, ale niewiele się zmieniło w szkołach: klasy są przepełnione, uczniowie przez długi czas siedzą w ławkach, przerwy są krótkie, ilość bezużytecznego wkuwania jest ogromna. System edukacyjny ze względu na swój konserwatyzm niezdolny jest do jakichkolwiek zmian na lepsze, a zmiany są konieczne.

Co to jest wychowanie

Encyklopedia Britannica daje następującą definicję: „Wychowanie można uznać za przekazywanie wartości i zgromadzonej w społeczeństwie wiedzy. Istotą wychowania jest wpojenie dziecku norm dorosłych zachowań i przygotowanie go do spełnienia swojej roli w społeczeństwie niezależnie od tego, gdzie się urodził – w Nowej Gwinei czy w nowoczesnej dzielnicy Manhattan”. Dziś jednak szkoły skupiają się tylko na tym, aby dostarczyć uczniom narzędzi dla dalszych studiów w wyższych uczelniach i szkołach zawodowych. Dlatego szkolny program nie zapewnia dzieciom wychowania w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Wychowanie to nie tylko i nie tyle przekazywanie wiedzy, lecz proces kształtowania osobowości i prawidłowego zachowania każdego z nas. Proces wychowania ma na celu nauczyć człowieka pomyślnego, spełnionego i produktywnego życia i harmonijnej relacji ze społeczeństwem, którego jest on częścią. Szkoła, która wtłacza dzieciom tylko informacje i wymaga od nich zapamiętania, nie spełnia współczesnych wymagań.

 Nowe zasady

Aby wyjść z kryzysu, potrzebujemy czegoś więcej niż tylko gospodarczego lub politycznego rozwiązania problemów. Przede wszystkim potrzebujemy edukacyjnego rozwiązania:

musimy stworzyć między nami sieć zdrowych relacji i uczynić je prawdziwie globalnymi;

musimy całkowicie dbać o każdego, uważając jego osobiste właściwości za dobro wspólne, które niczym nie może zostać zastąpione;

szkoła powinna wpajać dzieciom poczucie wzajemnej pomocy, nawyki życia w kolektywie, dzięki czemu wszystkie ich wrodzone skłonności będą się rozwijać w odpowiednim kierunku.

Wszystko to zapewni rozkwit umysłu i uczuć w zrównoważonej formie. Ponadto połączenie z innymi pozwoli uzyskać różnego rodzaju dodatkowe wartości, wrażenia, odczucia – wszystko to co jest potrzebne. Liczne badania wykazały, że kluczowym elementem w kształtowaniu osobowości jest środowisko. Aby wychować dziecko w prawidłowy sposób, powinno ono znajdować się w odpowiednim środowisku, które będzie wpajać mu wartości społeczne i zabezpieczy pozytywne rezultaty. Powinniśmy stworzyć inne społeczeństwo dla siebie i swoich dzieci, w którym będzie rozwijało się nowe pokolenie, które nie będzie ciągnąć dalej kryzysowego rozwoju wydarzeń, lecz przeciwnie, zatrzyma go. Od wczesnego wieku dzieci powinny być świadome, że egoizm, pragnienie, aby cieszyć się kosztem innych, jest przyczyną cierpienia na świecie. Jednocześnie, stosując cały kompleks środków wychowawczych w oparciu o przykłady, pokażemy dzieciom, że relacje oparte na wzajemnym szacunku, tolerancji i zrozumieniu doprowadzą nas do harmonii i dobrobytu. Dziecko, które będzie dorastać w takim środowisku, nie tylko będzie rozwijać się prawidłowo i znajdzie wyraz dla swojego potencjału twórczego, lecz wstąpi w życie, czując odpowiedzialność i powołanie do tego, aby zbudować podobne społeczeństwo również poza murami szkoły.

                                    

Sieć ośrodków edukacji

Ośrodki edukacyjne stowarzyszenia„Rośnij w radości” opracowują, stosują i doskonalą metodę globalnej edukacji i wychowania na co dzień jako dodatkowe nauczanie dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Obecnie otwiera się wiele takich oddziałów na całym świecie. Metoda globalnej edukacji została przyjęta ciepło i z aprobatą przez Dyrektora Generalnego UNESCO, Pani Irinę Bokovą. Obecnie przygotowuje się wspólny program na temat globalnej edukacji. Poza tym trwają spotkania z wyższymi urzędnikami UNESCO, ONZ i międzynarodowych organizacji zajmujących się problematyką wychowania.

                                    

Metodyka kształcenia

1. Nasze dzieci powinny stać się pełnoprawnymi uczestnikami wszystkich działań organizowanych przez dorosłych. Muszą one wiedzieć, dlaczego istnieją, jaki jest cel życia, jakie są prawa natury i społeczeństwa, jak żyć zgodnie z tymi prawami.

2. Dzieci uczą się na przykładach, które podają im dorośli, w tym nauczyciele, wychowawcy i rodzice. Dlatego też wszyscy uczestnicy procesu edukacyjnego i wychowawczego powinni stale pamiętać o odpowiedzialności, która spoczywa na nich.

3. Głównym czynnikiem, który wpływa na dziecko, jest środowisko dziecięce, dlatego też powinniśmy stworzyć mini społeczeństwo dziecięce, małą rodzinę, w której będzie panować troska każdego o każdego. Dziecko dorastające w takim środowisku nie tylko będzie rozwijać się prawidłowo i znajdzie wyraz dla całego swojego potencjału twórczego, ale także wejdzie w życie, czując powołanie i odpowiedzialność za to, by zbudować podobne społeczeństwo również za murami szkoły.

4. Proces nauczania powinien być kierowany nie przez nauczyciela, lecz przez wychowawcę. Chociaż jest on starszy od dzieci, powinien być postrzegany przez nie jako „przyjaciel”. W ten sposób będzie on w stanie wspomagać dzieci w ich rozwoju. Dotyczy to wszystkich aspektów nauczania: informacyjnych, psychologicznych oraz społecznych.

5. Ilość dzieci w takiej grupie nie powinna przekraczać dziesięciu osób.

6. Gra stanowi środek dla zapoznania się dziecka ze światem zewnętrznym, dlatego też gry powinny być stosowane jako metoda priorytetowa pracy z dziećmi. Nauczanie że stosowanie gier powinno być tak zorganizowane, żeby dzieci ciągle przekonywały się o tym, że nie można odnieść sukcesu samemu, bez pomocy innych i bez wzajemnych ustępstw. Tylko w przyjaznym środowisku możemy osiągnąć szczęście w życiu.

7. Odpowiednio do wieku dzieci należy je zapoznawać z pracą w fabrykach, zakładach rolniczych, instytucjach rządowych, itp. Zwiedzanie muzeów, wystaw sztuki, wspólne pójście do teatru, do kina sprzyja tworzeniu estetycznych upodobań dziecka, rozszerzeniu jego zainteresowań oraz, jako rezultat, głębszemu postrzeganiu świata

8. Jako część procesu edukacyjnego, dzieci muszą analizować wszystkie sytuacje, które powstają w ich życiu codziennym: zazdrość, walka o władzę, kłamstwo, itd. Na tych doświadczeniach dzieci nauczą się rozumieć i odczuwać innych. Dziecko powinno się nauczyć, że każdy człowiek i każda opinia ma prawo do istnienia każdy musi być traktowany z tolerancją.

9. W procesie przyswajania wiedzy dzieci nie powinny otrzymywać nic w gotowej postaci – wyjaśnienia, formuły, rozwiązania. Muszą one dyskutować, sprawdzać, analizować i same osiągnąć prawdę jako odkrywcy. Takie podejście zapala je do samodzielnego odkrywania i dojścia do tego, co nauczyciel chce im przekazać. Podręczniki, z którymi dzieci będą pracować, powinny być napisane w taki sposób, aby sprzyjały rozwojowi dziecka.

10. Grupy starszych dzieci muszą przejąć patronat nad młodszymi, a tamte – nad bardziej młodszymi, itd. Zagwarantuje to, że wszyscy poczują się partnerami we wspólnym działaniu i będą w stanie opanować niezbędne narzędzia komunikacji.

11. Zaleca się nagrywać na wideo wszystkie działania z udziałem dzieci w celu późniejszego obejrzenia i analizy. Pomoże to dzieciom zobaczyć swoje reakcje i zachowanie w pewnych sytuacjach. Da im to możliwość analizowania obserwowanych zmian w sobie, co stworzy warunki dla znalezienia prawdziwej perspektywy, która wiele wyjaśni i ustawi je na swoje miejsca.

12. Rodzice powinni wspierać proces wychowawczy: rozmawiać z dzieckiem o znaczeniu wartości i zasad nadawanych w szkole, służyć jako przykład przestrzegania tych zasad i oczywiście, nie narzucać poglądów, które nie odpowiadają tym zasadom.

                                                      

Odwiedź nas na Facebooku

Copyright